خیلی دوست دارم زندگی به عقب برمیگشت تا اون حادثه ی تلخ رخ نمیداد و بازهم عقبتر تا فقط برای یک لحظه هم که شده بابام وداداشم دوباره همدیگه رو میدیدن واون وقت من تو اون لحظه میمردم میدونم ارزوی محالیست اما دل من که کارش از غیر ممکن ومحال گذشته خدایا دلم گرفته !!

بابا چون میدونستیم داداشم رو خیلی دوس داشتی یکی از عکساشو وقتی خاکت کردیم گذاشتیم روی قلبت که تا ابد باهات بمونه!

بمیرم برای اون دل تنگت بابا

دوستان عزیز این جمله اخرین حرفی بود که داداش امید گلم گفت وپنجشنبه شب برای همیشه به دیار باقی شتافت اون خیلی جوون بود فقط ۲۳ سال سن داشت داداشی هرچی برات دعا کردم وهمه ی بنده های خوب خدا رو واسطه کردم نمیدونم چرا دوس داشتی بری شایدم حق داشتی چون تحمل اون همه درد برات سخت بود الهی من بمیرم برات حالا دیگه جای خالیت توی دانشگاه وبین دوستات احساس میشه !!!

 برای ارامش روحش فاتحه بخونید!!

من با سخنم به دل سفر خواهم کرد
از سایه ی لطف دل گذر خواهم کرد
احساس لطیف و گرده افشان ترا
از گرده گل لطیف تر خواهم کرد!!!

هنوز عطرحضورت رادر لحظه های تلخ وشیرین زندگیم حس میکنم

لابه لای کودکیهایم

لای همان کتاب ودفترهای دبستان

لابه لای نقاشی هایی که من کودکانه از صورت مهربان تومیکشیدم

راستی که همان لحظه ها چقدرشیرین بود ومن غافل از اینکه زندگی برایمان چه خوابی دیده  میخندیدم

لای نوازش ها ی گرم وپدرانه ات

لابه لای نگرانی هاودلواپسیها

لابه لای لبخندهای تلخ

لابه لای گریه های بیصدایت دردل شب

دست به دعا برداشتنت

 وقت گریه کردنت

اگه من وزندگی ولحظه های شادوروزگار به تو قول بدهیم که با تو میمانیم برمیگردی!!